เอชซี ซิลิคอน

ซิลิคอนคาร์บอนสูง หรือที่เรียกกันทั่วไปว่าโลหะผสมคาร์บอนซิลิคอนสูง- เป็นโลหะผสมเฟอร์โรอัลลอยชนิดพิเศษที่โดดเด่นด้วยปริมาณซิลิคอน (Si) ที่เพิ่มขึ้น และระดับคาร์บอน (C) ที่สูงกว่าอย่างเห็นได้ชัดเมื่อเปรียบเทียบกับเฟอร์โรซิลิกอนมาตรฐาน ประกอบด้วยซิลิคอนและคาร์บอนเป็นหลัก นอกจากนี้ยังมีธาตุเหล็กในสัดส่วนเล็กน้อยและสิ่งสกปรกเล็กน้อย เช่น อลูมิเนียมและแคลเซียม เนื่องจากเป็นวัสดุเสริมที่สำคัญในภาคส่วนต่างๆ เช่น โลหะวิทยาและการหล่อ ประสิทธิภาพการปฏิบัติงานจึงมีความสัมพันธ์อย่างใกล้ชิดกับอัตราส่วนองค์ประกอบ-ข้อกำหนดเกรดที่แตกต่างกันจึงได้รับการปรับแต่งให้ตรงกับความต้องการใช้งานทางอุตสาหกรรมที่แตกต่างกัน

1. ลักษณะทางกายภาพ
ที่อุณหภูมิแวดล้อม คาร์บอนซิลิคอนสูงจะปรากฏเป็นของแข็งที่มีรูปร่าง-บล็อกสีเทาเงินหรือสีเทาเข้ม- ภาพตัดขวาง-มีความแวววาวของโลหะ ในขณะที่คุณสมบัติของวัสดุถูกกำหนดโดยความแข็งสูงควบคู่ไปกับความเปราะบางอย่างมาก ทำให้มีแนวโน้มที่จะแตกหักระหว่างการจัดการ ความเปราะโดยธรรมชาตินี้มักถูกนำมาใช้ประโยชน์ในการตั้งค่าทางอุตสาหกรรม โดยโดยทั่วไปแล้วโลหะผสมจะถูกบดให้เป็นเม็ดขนาด 5–50 มม. เพื่อช่วยให้ป้อนเข้าระบบโลหะหลอมเหลวได้สม่ำเสมอ

2. แอปพลิเคชั่นการทำงานที่สำคัญ
ซึ่งแตกต่างจากเฟอร์โรซิลิกอนทั่วไป ประโยชน์ของซิลิคอนคาร์บอนสูงเกิดขึ้นจากความสามารถเฉพาะตัวในการรวม-ปฏิกิริยาที่ขับเคลื่อนด้วยซิลิคอนเข้ากับคุณสมบัติการปรับเปลี่ยนวัสดุของคาร์บอน- การใช้งานหลักของบริษัทมุ่งเน้นไปที่การแก้ปัญหาความท้าทายทางอุตสาหกรรมที่เฉพาะเจาะจง เช่น การกำจัดสิ่งเจือปน การเพิ่มประสิทธิภาพต้นทุน และการเพิ่มประสิทธิภาพของผลิตภัณฑ์ขั้นสุดท้าย:

1 การกำจัดออกซิเดชันและการทำให้บริสุทธิ์ของเหล็กหลอมเหลว
การใช้งานเบื้องต้นของซิลิคอนคาร์บอนสูงคือการกลั่นเหล็กหลอมเหลว โดยที่ส่วนประกอบของซิลิกอนจะทำหน้าที่เป็นตัวกำจัดออกซิไดซ์ที่มีศักยภาพ ซิลิคอนทำปฏิกิริยากับออกซิเจนละลายในเหล็กหลอมเหลวจนเกิดเป็นซิลิคอนไดออกไซด์ (SiO₂) จากนั้น SiO₂ นี้จะทำปฏิกิริยากับองค์ประกอบอื่นๆ ในการหลอมเหลว-เช่น แคลเซียมและอะลูมิเนียม- เพื่อสร้างตะกรันที่มีจุดหลอมเหลว-จุดหลอมเหลว-ต่ำ เมื่อเหล็กหลอมละลายตกตะกอน ตะกรันนี้จะลอยขึ้นสู่พื้นผิวและถูกขจัดออกไป ซึ่งช่วยลดปริมาณออกซิเจนในผลิตภัณฑ์เหล็กขั้นสุดท้ายได้อย่างมีประสิทธิภาพ ขั้นตอนนี้มีความสำคัญเนื่องจากปริมาณออกซิเจนที่ตกค้างในเหล็กมากเกินไปทำให้เกิด "ความเปราะบางจากความร้อน" ซึ่งเป็นข้อบกพร่องที่ทำให้ความต้านทานแรงดึงและความสมบูรณ์ของโครงสร้างของวัสดุลดลงอย่างมาก